نگاه مشرقی

امید مهدی‌نژاد که می‌شود شعرها و قطعه‏ها و ...‌اش را این‌جا پیدا کرد، شعری سروده برای دکتر عبدالحسین روح‌الامینی.

خواستم مرثیه‌ای بگویم

برای محسنی که می‌شناختم

نه این‌که نامش در بوق شده است و پیرهنش بر نیزه.

مرثیه‌ای خواستم بگویم؛

این شد که می‌بینید.

و این تمام حرفم نیست

حرف‌های دیگری هم هست

حرف‌هایی گاه تلخ، گاه شیرین

حرف‌هایی از این قبیل

که ایرانم را دوست‌تر دارم از جان

که «مرگ بر اسرائیل» از دهانم نخواهد افتاد

که صدای شبان را دنبال خواهم کرد

حتی اگر با باد تا دوردست رفته باشد

و حرف‌های دیگری

که خواهم گفت... ]متن کامل[

سیاست‎ورزان از تحلیل بر مبنای خبر سخن می‎گویند و سیاست‎دانان از چارچوب تحلیلی و به‎درستی که اکنون همچنان گرد و غبارها به‎پاست و دستیابی به تحلیلی فراگیر دشوار. برخی را این باور است که جنبشی اجتماعی رخ داده و اگر خبط و خطایی هم بوده، صرفا یک بدخلاقی صورت گرفته و حاکمیت در برخورد با این اعتراض، راهی خشن را برگزیده و گروهی دیگر معتقد به برنامه‎ای ساختارشکنانه‎اند که نظام سیاسی را وادار به مقابله کرده و اگر خطایی هم در این مسیر رخ داده، مجازات آن از جنس قصاص است، اما جزای براندازان از سنخی دیگر. روشن است که توصیف این بحران به جنبش اجتماعی و یا انقلاب مخملی، روش مواجهه را هم دستخوش تغییر می‎کند و از سویی دیگرمدام بر طبل جدایی این دو نظریه کوفته می‎شود. لیکن واقعیت این است که مسئله به‎وجود آمده می‎تواند ترکیبی از توصیف مذکور باشد؛ مردمانی که دچار شبهه شده‎اند و اغتشاشگرانی که به‎دنبال واژگونی نظام مستقراند. آیا کسی می‎تواند چنین گزاره‎هایی را از اساس رد کند؟...

انتخابات 51 روز پیش به پایان رسیده و گویی هنوز هیمنه سنگین‌اش، مانند زخمی عمیق روی بخت ایران خیمه زده است. نه چیزی تمام می‌شود و نه آغاز. دوستان مثل بید بر سر ایمان خویش می‌لرزند و دشمان دل‌شادند و اصلا خبری نیست از حرف‌ها و حدیث‌شان که خرسندند به این آشفتگی و در هم ریختگی. و انشاالله خیر است، یگانه مستمسک برای عبور از ماجرا. این‌ها حکایت وضع پیچیده‌ای است، به امید گشایشی.

سوره اعراف، آیه 123: قال موسى لقومه استعینوا بالله واصبروا ان الارض لله یورثها من یشاء من عباده والعاقبة للمتقین/ موسى به قومش گفت: از خدا یارى بخواهید، وشکیبایى ورزید، یقیناً زمین در سیطره مالکیت وفرمانروایى خداست، آن را به هر کس از بندگانش که بخواهد مى بخشد، و سرانجام نیک براى پرهیزکاران است

حضرت حافظ می‌فرماید:

طی این مرحله بی همرهی خضر مکن...

ظلمات است، بترس از خطر گمراهی

شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت/ فراق یار نه آن می‌کند که بتوان گفت

حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر/ کنایتی است که از روزگار هجران گفت

نشان یار سفرکرده از که پرسم باز/ که هر چه برید صبا پریشان گفت

من و مقام رضا بعد از این و شکر رقیب/ که دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت

مزن ز چون و چرا دم که بنده مقبل/ قبول کرد به جان هر سخن که جانان گفت

سال‌هاست که «آدم‌ها» می‌روند و خس و خاشاک بر جا می‌مانند. چرا که قرار بر این است که از «اولئک المقربون/ ثله من الاولین/ و قلیل من الاخرین» و حالا مردی دیگر از این قلیلان مقرب، از عرش زمین پا بر فرش آسمان نهاده است.

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید...

روزگار تلخ‌تر از زهر می‌شود. روزگار انسان‌کش و بی‌رحم و غدار. روزگار چشم‌دریده. در این وانفسای بی‌کسی و عصر سلطه هوا و هوس که سودای مریدی و مرادی در حال رنگ‌باختن است، او از زمین رفت و زمین ماند و «ما نیز بر زمین ماندیم.با داغ جراحتی سخت بر دل و باری سنگین بر دوش. او رفت تا بار تکلیف ما برگرده عقل واختیارمان بار شود و همان سان که سنت لا یتغیر خلقت بوده است، چرخه بلیات ما را نیز به میدان کشد و آزموده شویم و این آیت ربانی درست درآید که  لنبلونکم حتی نعلم الجاهد منکم و الصابرین.»

هر چه می‌روم به خود نمی‌رسم... وای چه زود دیر می‌شود... ما اسیر می‌شویم...

***

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست/ بیار نفحه‌ای از گیسوی معنبر دوست

مدتی است که این مثنوی‌ها (یادداشت‌های کوتاه گاه و بی‌گاه) دچار تاخیر شده و این نوشته از باب ادامه کار است و تعطیل نشدن این صفحه. این سه‌ یادداشت در یک‌ماهه گذشته درباره موضوع انتخابات نوشته شده است:

موسوی از موسوی عبور می‌کند؟/ میرحسین موسوی و دیدگاه های انتزاعی/  بازی برد- برد